Ik vind systemisch werken echt zo ontzettend boeiend. Ben er een jaar of 7 geleden mee in aanraking gekomen en het verbaast me elke keer weer wat voor impact een opstelling heeft op mijn leven. (En op het leven van de mensen, die ik mag begeleiden)
Wil je meer lezen over wat een familie-opstelling ook al weer is, lees dan HIER mijn eerder geschreven artikel “Een familie-opstelling, wat is dat eigenlijk? “
Wat een heel belangrijk thema is binnen familie-opstellingen is de juiste plek innemen in je familiesysteem. Ik zal hier meer over vertellen aan de hand van mijn eigen ervaringen.

Mijn eigen juiste plek innemen in mijn familiesysteem

Eén van de eerste opstellingen die ik voor mezelf mocht ervaren had als onderwerp dat ik graag meer vanuit mijn eigen innerlijke kracht wilde gaan leven en me niet zo verantwoordelijk wilde voelen voor alles en iedereen.
Ik was heel goed in voor iedereen zorgen, maar vergat daarbij de belangrijkste persoon in mijn leven… ik zelf.

Dat maakte het leven best zwaar en ik voelde dat ik dat al vanaf heel jonge leven was gaan doen. Verstandelijk gezien begreep ik nu best dat dat niet zo handig is, maar dit zijn patronen die we vaak vanaf heel vroeg in onze jeugd gaan leven en dat gebeurt op een onbewust niveau. Vanuit liefde stoppen we van alles in onze denkbeeldige rugzak en zeulen dat lekker mee in ons verdere leven. En dat kan ‘zwaar’ aanvoelen. We willen graag dat het onze ouders en broers en zussen goed gaat; ook al kost dat jou veel energie en leef jij zelf niet je mooiste leven.

Verhelderend inzicht

De begeleider van mijn opstelling vroeg of ik representanten wilde vragen voor al mijn naaste familieleden uit mijn gezin van herkomst. Ik ben zelf de jongste van 5 kinderen. En dat ik ze allemaal een plek mocht geven in de ruimte. Tot mijn verbazing zette ik mijzelf voor mijn ouders neer met mijn gezicht naar hen toe. Mijn zussen en broer stonden rechts van mijn ouders. Behalve dat het zwaar voelde voor mij om op die plek te staan, kwam er ook weerstand vanuit mijn ‘ouders’ in de opstelling en bij de rest van het gezin. Wat deed ik daar?

Ik voelde dat ik die plek had ingenomen om meer verbinding te creëren tussen mijn ouders. Om de liefde te voelen, die ik niet altijd gevoeld had als kind. Maar ik voelde ook dat dat niet mijn verantwoording is als kind en ook niet als volwassene. Ik blijf altijd het kind van mijn ouders. Zij waren  verantwoordelijk voor mij tot mijn 18e en voor hun eigen leven en relatie. (Het maakt niet uit of je ouders nog leven of niet meer, je eigen plek innemen is in alle gevallen belangrijk!)

Ook wat betreft je zussen en broers en eventuele overleden kinderen, miskramen, abortussen is het heel belangrijk dat je op de juiste plek gaat staan en dat iedereen een eigen plek heeft en niemand vergeten wordt.
Als kind hoop je (onbewust) dat je dingen kunt gaan oplossen in de familie, vanuit liefde, vanuit een onbewust verlangen om bijvoorbeeld meer gezien te worden. Maar dat is niet jouw taak; dat was niet mijn taak, ik was maar een kind, dat is niet mijn plek.

Uiteindelijk kon ik, nadat ik mijn ouders had bedankt voor mijn leven en die dingen bij hen gelaten had, die van hen waren en wat ik vanuit liefde gedragen had, op mijn eigen plek gaan staan. Helemaal rechts in de rij van ouders en kinderen, met mijn gezicht naar voren gericht. Gericht op mijn eigen leven. Dit voelde nieuw, voelde onwennig. Ik was het eigenlijk niet gewend om voor mezelf te gaan staan en te zorgen voor mezelf. Ik was meer gewend om te geven, dan om te ontvangen. Ook een patroon wat mij niet altijd verder hielp in vele facetten van mijn leven. (relaties, collega’s, vrienden) Wat wilde ik nu eigenlijk zelf?

Voor mijn eigen leven gaan

Op mijn eigen plek gaan staan bracht wel wat beweging in de opstelling. Iedereen moest even wennen aan de nieuwe plek waar iedereen op stond. Maar ik voelde wel dat dit echt mijn plek was en is. Ik mag voor mijn eigen leven gaan, voor de volle 100%. Ik mag verantwoordelijkheid nemen, maar dan alleen voor mijn eigen leven. De rest kan goed voor zichzelf zorgen. En zo niet, dan is dat hun lot. Ik voelde dat het rugzakje een stuk lichter werd. Ik voelde het blije, onbezorgde kind in mij, dat zin had om te spelen, om onbevangen de wereld in te trekken. Heerlijk en tegelijkertijd ook zo onwennig…

Een belangrijke natuurwet in opstellingen

Als jij voelt dat er iets ‘zwaar’ voelt in jouw leven.
Als jij voelt dat je vaak de verantwoordelijkheid naar jou toe trekt.
Als jij vaak over je grenzen laat gaan.
Als jij vaak heel goed zorgt voor een ander, maar niet altijd zo goed voor jezelf.
Als jij moeite hebt met relaties.
Enzovoort, enzovoort.

Kan het zijn dat jij ook niet de juiste plek hebt ingenomen in jouw gezin van herkomst. Ik ben namelijk niet de enige die dat gedaan heeft… dit komt echt supervaak voor, is mijn ervaring van de afgelopen jaren. Realiseer je, dat je dat onbewust en vanuit liefde doet. En met de juiste begeleiding ook weer vanuit liefde kunt herstellen.

Dit is echt één van de belangrijkste natuurwetten binnen het opstellingswerk. Dat je jouw juiste plek inneemt in het systeem.  Als dit niet zo is, kun je je onverklaarbaar belemmerd voelen en kan het zijn dat je niet voluit aan het leven bent.

Maak je vrij!

Daarom gun ik iedereen in zijn/haar leven meerdere opstellingen. Om jezelf vrij te maken. Om je weg vrij te maken om je eigen leven te leven. Om je innerlijk vrij te voelen en je vrijheid en je leven te vieren. Het heeft mij al veel geholpen. Elke keer gaat er weer een laagje van die ui af. Het is een fantastische methodiek en ik ben dankbaar dat ik mensen hierin mag begeleiden. Je bent van harte welkom.

Wil jij graag elke 2 weken tips en inzichten over hoe je meer gaat
Voelen-Leven-Genieten?

Share This
X